Kodowanie niskokodowe a kodowanie tradycyjne: w poszukiwaniu

Pojawienie się platform typu low-code znacząco zmieniło krajobraz tworzenia oprogramowania, dając firmom wygodniejsze opcje szybszego tworzenia aplikacji. Niemniej jednak tradycyjne tworzenie oprogramowania pozostaje bardzo ważne w przypadku rozwoju wysoce spersonalizowanych i złożonych systemów. Zamiast traktować low-code i tradycyjne kodowanie jako dwie wzajemnie się wykluczające strategie, większość organizacji łączy je, aby wykorzystać zalety obu rozwiązań. Niniejszy dokument poświęcony jest kwestii integracyjności low-code i tradycyjnego programowania, zaletom oraz najlepszym praktykom w zakresie integracji tych dwóch metodologii.

Programowanie niskokodowe ułatwia tworzenie aplikacji dzięki interfejsom wizualnym, gotowym fragmentom kodu i niewielkiej ilości kodu. Pozwala również osobom niebędącym programistami uczestniczyć w procesie tworzenia oprogramowania, co upraszcza przepływ pracy, automatyzuje i bardzo szybko tworzy prototypy lub proste aplikacje. Platformy programistyczne typu no-code/low-code mają kluczowe znaczenie dla organizacji IT. Platformy te pozwalają zaoszczędzić czas zwłaszcza starszym programistom, ponieważ umożliwiają tworzenie prostych aplikacji bez konieczności tworzenia ich od podstaw. Nie musicie pisać ani jednej linii kodu, aby dostosować każdą funkcję, ponieważ możecie korzystać z funkcji przeciągania i upuszczania oraz wstępnie przetestowanych szablonów, aby opracować rozwiązania w krótkim czasie. Takie uprawnienia pozwalają pracownikom różnych działów opracowywać rozwiązania dostosowane do waszych potrzeb, co zmniejsza obciążenie zespołów IT. W rezultacie dział IT będzie mógł pracować nad bardziej zaawansowanymi projektami i zadaniami strategicznymi. Podsumowując, systemy low-code i no-code sprzyjają szybkiemu procesowi innowacji i pozwalają organizacjom szybko reagować na nowe wymagania biznesowe. Tradycyjne programowanie oznacza jednak pisanie jednorazowego kodu w celu stworzenia wysoce spersonalizowanych rozwiązań, które są skalowalne i złożone. Proces ten jest elastyczny, ale wymaga dużych nakładów zasobów, ponieważ wiąże się z zaangażowaniem wykwalifikowanych programistów i wydłużonymi cyklami programowania.

Obie metody mają swoje zalety, a znajomość głównych różnic pomoże firmom w wyborze najbardziej odpowiedniego podejścia. Poniżej przedstawiono porównanie obu metod w kilku wymiarach:

W jaki sposób low-code zmniejszy zaległości w IT?

Platformy typu low-code umożliwiają użytkownikom bez wiedzy technicznej tworzenie i dostosowywanie aplikacji, co pozwala ograniczyć regularną zależność od działu IT. Przyspieszają one również proces rozwoju, zapewniając pracownikom kontrolę nad automatyzacją przepływu pracy i obniżając koszty, co pozwala zespołom IT poświęcić więcej czasu na kwestie bardziej strategiczne. Poza tym platformy te są bardzo elastyczne i można je łatwo dostosować do własnych potrzeb, co jest przydatne w rozwiązywaniu konkretnych problemów biznesowych. Taka decentralizacja rozwoju prowadzi do zwiększenia elastyczności i konkurencyjności, ale firmy powinny zadbać o odpowiednie zarządzanie i praktyki bezpieczeństwa, aby te ostatnie mogły być skutecznie wdrażane.

Na czym polega współpraca między zespołami korzystającymi z rozwiązań low-code?

Low-code może zapewnić centralne miejsce, w którym wszyscy członkowie zespołu mogą opracowywać aplikację i pracować nad nią. Taka scentralizowana strategia pomaga zapewnić, że wszyscy pracują nad tymi samymi faktami, i minimalizuje ryzyko nieporozumień lub niespójności. Interfejs wizualny zapewniany przez platformy low-code jest zrozumiały zarówno dla użytkowników technicznych, jak i nietechnicznych, i nie ma potrzeby stosowania terminologii technicznej. Wspólny język ułatwia również proces zrozumienia i współpracy między zespołami, ponieważ wszyscy mogą przeglądać i rozumieć projekt oraz funkcjonalność aplikacji. Minimalizują one wymagane umiejętności techniczne, a użytkownik biznesowy może łatwiej przedstawić swoje wymagania i przekazać informacje zwrotne. Dzięki tej usprawnionej komunikacji pętle informacji zwrotnych są szybsze, a zespół i inne zainteresowane strony mogą szybciej i skuteczniej wprowadzać zmiany w aplikacji.

Zalety i wady programowania niskokodowego

ZALETY:

• Szybkość: większa szybkość tworzenia aplikacji dzięki interfejsowi typu „przeciągnij i upuść” oraz gotowym komponentom
• Dostępność: użytkownicy bez wiedzy technicznej mogą tworzyć aplikacje bez pomocy programistów.
• Opłacalność: tańsze opcje rozwoju bez konieczności zatrudniania pełnowymiarowych zespołów programistów
• Elastyczność: szybsze iteracje i łatwość wprowadzania zmian umożliwiające szybkie dostosowanie się do warunków biznesowych
• Współpraca: Lepsza komunikacja między ludźmi biznesu a informatykami

WADY:

• Ograniczone możliwości dostosowywania: gotowe komponenty mogą być mniej elastyczne w przypadku złożonych funkcji
• Problemy ze skalowalnością: trudności z dużymi i złożonymi aplikacjami wymagającymi solidnego zaplecza
• Uzależnienie od dostawcy: zależność od konkretnych platform ograniczająca przyszłą elastyczność
• Kwestie bezpieczeństwa: może brakować niestandardowych zabezpieczeń dla aplikacji przetwarzających dane wrażliwe

ZALETY:

• Pełna personalizacja: pełna kontrola nad wszystkimi funkcjami oprogramowania w celu spełnienia konkretnych wymagań biznesowych
• Skalowalność: niestandardowe aplikacje dobrze skalują się wraz z rozwojem i złożonością działalności
• Elastyczność: brak ograniczeń dotyczących integracji systemu, API lub technologii
• Optymalizacja wydajności: precyzyjnie dostrojona wydajność dla aplikacji o dużym obciążeniu lub działających w czasie rzeczywistym

WADY:

• Czasochłonne: skomplikowane procesy kodowania, testowania i iteracji
• Wyższe koszty: bardziej zasobochłonne i droższe niż rozwiązania typu low-code
• Wymagane umiejętności: Wymagani doświadczeni programiści i zespoły
• Konserwacja: ciągła konserwacja, której koszty rosną wraz z upływem czasu

Platformy typu low-code/no-code najlepiej nadają się do:

• Aplikacje wewnętrzne, takie jak automatyzacja przepływu pracy, pulpity nawigacyjne lub przetwarzanie rutynowych zadań
• Użytkownicy biznesowi lub programiści-amatorzy tworzący aplikacje bez dużego uzależnienia od IT
• Aplikacje o ogólnej funkcjonalności (CRM, zarządzanie kadrami, śledzenie zapasów)
• Start-upy potrzebujące minimalnych produktów (MVP) do weryfikacji pomysłów

Tradycyjny sposób tworzenia oprogramowania najlepiej sprawdza się, gdy:

• Firmy potrzebują dostosowanego oprogramowania z zaawansowanymi funkcjami, które nie są dostępne w oprogramowaniu typu low-code.
• Aplikacje wymagają optymalizacji wydajności lub przetwarzania danych w czasie rzeczywistym na dużą skalę.
• Wymagania dotyczące wysokiego poziomu bezpieczeństwa i zgodności z przepisami (finanse, opieka zdrowotna, administracja publiczna)
• Złożona integracja ze starszymi systemami wymagająca szerokiego dostosowania
• Bieżące złożone potrzeby w zakresie dostosowywania i skalowania

Chociaż platformy low-code są elastyczne, niektóre scenariusze mogą wymagać bardziej szczegółowej lub złożonej funkcjonalności. Kod niestandardowy zapewni ci możliwość dostosowania i rozszerzenia funkcjonalności aplikacji do twoich potrzeb. Typowe scenariusze podejścia hybrydowego:

• Rozwój MVP: używajcie niskiego poziomu kodowania do szybkiego prototypowania, a następnie dodawajcie niestandardowe funkcje za pomocą tradycyjnego kodowania
• Narzędzia wewnętrzne: Twórzcie oprogramowanie przy użyciu niskiego poziomu kodowania, aby zminimalizować konieczność dostosowywania, a w przypadku złożonych funkcji rozszerzajcie je przy użyciu tradycyjnych metod programowania.
• Podział na front-end/back-end: Low-code dla front-endu lub prostych integracji, tradycyjne programowanie dla zaawansowanych algorytmów
• Systemy skalowania: tradycyjne tworzenie aplikacji typu low-code w celu skalowania ich pod kątem obsługi większej ilości danych lub optymalizacji wydajności
• Wymagania bezpieczeństwa: niestandardowe kodowanie zapewniające zgodność z przepisami i wysokie standardy bezpieczeństwa

Poniżej przedstawiono kluczowe komponenty i technologie, które będą potrzebne do pomyślnego połączenia kodu niskiego poziomu z kodem niestandardowym:

1. Interfejsy API

Interfejsy API są niezbędne do komunikacji aplikacji typu low-code z zewnętrznymi systemami i usługami. Stanowią one warstwę komunikacyjną między stronami internetowymi typu low-code a funkcjami kodowanymi na zamówienie, co umożliwia nieprzerwaną interakcję danych i przedłużoną funkcjonalność. Popularne interfejsy API do integracji:

• Interfejsy API Amazon Web Services
• Interfejsy API Google Cloud

2. Zestawy narzędzi programistycznych (SDK)

Zestawy SDK zawierają narzędzia i biblioteki potrzebne programistom do komunikacji z interfejsami API, szczególnie w przypadku złożonych systemów lub kombinacji interfejsów API. Dzięki dostępnym funkcjom ułatwiają one proces integracji rozwiązań low-code i niestandardowych. Popularne zestawy SDK:

• Firebase SDK
• Twilio SDK

3. Łączniki

Łączniki to integracje (wbudowane), które ułatwiają powiązanie platform low-code z usługami stron trzecich. Skracają one czas programowania i gwarantują niezawodną i bezpieczną integrację bez konieczności pisania długich niestandardowych kodów. Znani łącznicy:

• Zapier
• MuleSoft

4. Przepływy pracy

Workflow to automatyzacja procesów zarówno niskokodowych, jak i niestandardowych. Pomagają one zwiększyć wydajność poprzez usprawnienie operacji, zminimalizowanie operacji ręcznych, a także zapewnienie spójności systemów. Popularne narzędzia do zarządzania przepływem pracy:

• Nintex

Włączenie frameworków low-code do konwencjonalnego programowania stało się potężnym narzędziem w obecnym rozwoju oprogramowania. Łącząc low-code z jego szybkością i łatwością z elastycznością i możliwością dostosowania tradycyjnego kodu, firmy są w stanie opracować wydajne, skalowalne rozwiązania w krótkim czasie, odpowiadające potrzebom biznesowym zarówno w perspektywie krótko-, jak i długoterminowej.